BESPLATNI PREVODI MEDICINSKE DOKUMENTACIJE- "Prevodilačko srce" i ideje kako da pomognemo onima kojima je to neophodno!

Za koji dan moj blog slavi 3. rođendan. Sve je počelo 20. februara 2011. godine kada sam objavila svoj prvi post, u želji da ono što radim u praksi prenesem na "virtuelni" papir i podelim sa ljudima koje znam, sadašnjim, bivšim i budućim učenicima i klijentima za prevode. Već sam pisala o dosadašnjim, ako smem da kažem, dostignućima, ali meni nije cilj da na tome ostane, već u narednom periodu želim da pokrenem niz novih ideja, sarađujući sa ljudima koji žele isto što i ja i koji se u njima pronalaze.

Ovom prilikom želim da vam izložim ideju koja mi je pala na pamet kada sam postala sudski tumač za italijanski jezik i kada sam na svom "improvizovanom" sajtu čiji sam sama kreator i dizajner napisala da "Prevode medicinske dokumentacije za pacijente kojima je neophodno lečenje u Italiji, naročito ako su u pitanju deca, radim besplatno i bez posrednika." Da, stojim i dalje iza toga, o čemu će vam potvrditi i klijenti koji su mi se u poslednje vreme javljali. Neki nisu mogli da veruju kada sam im rekla da će dobiti besplatan prevod i pomoć pri kontaktiranju zdravstvenih ustanova u Italiji. Smatram da je to najmanje što mogu da učinim za ljude kojima će takva pomoć značiti, jer svi znamo koliko su skupi lekarski pregledi, lekovi i slično i kakvo je stanje u našoj zemlji po pitanju lečenja naših građana u inostranstvu. A i u zemlji.

Ideja se rodila znatno ranije, bila sam na humanitarnom koncertu za jednog našeg sugrađanina, navijača Vojvodine i velikog ljubitelja sporta, momka kojeg nikada nije napustila volja da se bori i pobedi sve nedaće koje su ga snašle. Bio je to rok koncert u letnjem periodu, na kojem su nastupali i neki ljudi koje poznajem, a koji se uvek odazivaju kada su u pitanju manifestacije humanitarnog karaktera. Nažalost, bilo je svega tridesetak ljudi. Sramota, ako se zna da je na par kilometara dalje, u centru Novog Sada, vesela pijana masa ispijala hektolitre alkohola i veselila se po brojnim lokalima. U isto vreme, u istom gradu, svega se tridesetak ljudi udostojilo da dođe na koncert i plati simboličnu cenu ulaznice, od koje novac ide za lečenje tog mladog čoveka. Da li su tada mediji "podbacili" u promociji takvog dešavanja ili je ljudima svejedno šta se događa u svetu koji ih okružuje, sve dok, ne daj Bože, zlo pokuca i na njihova vrata? Imena ljudi koji su organizovali koncert, kao ni osobe kojoj je namenjen, neću pominjati zbog njihove privatnosti, ali ako to budu želeli, jasno ću napisati njihova imena i prezimena.

Danas, ako mogu da učinim nešto što je u domenu moje profesije je da ljudima kojima je potrebno lečenje u inostranstvu ili prevod medicinske dokumentacije iz inostranstva, naročito deci, jeste da sve to prevedem besplatno na italijanski ili srpski jezik, pre svega bez posrednika, jer neću dozvoliti da neko možda zaradi na "tuđoj nesreći". 
Moju ideju su odmah prihvatile i Dragana Marković, hrabra Novosađanka koja je profesor engleskog i moja kuma Tanja Pavlović, profesor nemačkog i član Udruženja prevodilaca Srbije. Volela bih da se ovoj akciji priključe ne samo kolege prevodioci, već i ostali ljudi koji žele na bilo koji način da doprinesu ovoj ideji- bilo da su fizička lica ili firme i javna preduzeća, volonteri i obični ljudi zahvaljujući kojima će o ovoj ideju čuti neki drugi, treći, četvrti ljudi...Jer, nikada se ne zna kome sve može pomoći samo jedan "share" preko Facebook-a.
Naravno, neki će reći da od pevođenja žive i da nisu spremni da nam se priključe, naravno, neću im ništa zameriti. Svako od nas ima pravo na lični izbor i zna šta hoće, a šta neće. Ono što ja sigurno znam je da ljudima dobre volje neće biti teško da izdvoje par sati ili par desetina minuta da prevedu neki medicinski nalaz ili sastave mejl upućen medicinskoj ustanovi u inostranstvu. Možda nećemo u nekom trenutku imati novca da uplatimo za humanitarne akcije, ali možemo da učinimo ovako nešto.

Više neću pisati motive zašto sam pokrenula ovu ideju, već ću predložiti sledeće korake ka njenom ostvarivanju:

1- Ako delite moje mišljenje, prenesite ovaj tekst na društvenim mrežama na sopstvenim profilima i grupama čiji ste član. Ako ste prevodilac ili bilo ko što želi da da svoju podršku i pomoć pruži ovoj ideji, pišite mi preko kontakt forme ili Facebook-a. Ostavite mi vaše kontakte, kako bih mogla da vas pozovem ako mi neko bude tražio prevod na jezik za koji ste vi kvalifikovani odnosno da vas direktno povežem sa ljudima kojima je prevod potreban (u toku prve 2 nedelje od objavljivanja ovog teksta). 

2- Formiranje grupe na Fecebook-u pod nazivom "Prevodilačko srce" koja će biti javna i formiranje istoimene fan-stranice(2 nedelje nakon objavljivanja ovog teksta, u narednih 6 meseci).

3- Mogućnost formiranja udruženja građana "Prevodilačko srce" koje će zastupati gore pomenute ideje.

Prvi put vam tražim da proširite internetom informacije koje objavljujem ovde, bez ikakvog komercijalnog karaktera, već jednostavno zato što ćete možda nekome na taj način pomoći. Na kraju, poveriću se svima koji su sa čitanjem stigli do ove tačke- na ideju su me dodatno inspirisali neki ljudi, koji su dokaz da u nama i dalje kuca srce koje oseća potrebe drugih i koje želi da pomogne. Nema mnogo takvih ljudi, ali su i dalje tu. Kada ih prepoznamo, moramo ih čuvati kao prave dragocenosti i ne dozvoliti da se takve jedinke utope u sivu bezosećajnu masu, koja je stvaranje zamenila razaranjem.

Mislite o tome i javite se....

Jer zdravlje je najveće bogatstvo i toga smo nažalost svesni samo kada nedaće pogode nas same ili naše bližnje.

Intervju sa profesorkom italijanskog jezika

Uvaženi čitaoci,

Ako se sećate pominjala sam ranije u čemu je značaj pisanja bloga i šta može da se postigne kroz ovakvu formu pisanja. U vremenu kada od većine sredstava javnog informisanja dobijamo nekvalitetne, nezanimljive i nepotpune informacije, uz to, vrlo često i nepismene, u internet zajednici pojavili su se nezavisni "blogeri", čiji članci, izjave i teme imaju velikog odjeka u javnom mnjenju. Danas, zahvaljujući njima, sagledavamo informacije iz nekog drugog ugla, pokrećemo razne peticije, saznajemo mnogo toga što nikada neće biti moguće pročitati u novinama ili videti na TV-u.
Ne znam da li je to reakcija na gore opisane medije ili ipak želja da se izrazi kreativnost, jer blog nam dozvoljava da pišemo ono što želimo, nemamo uredničku politiku ili urednike koji nam zadaju teme, već delimo ono što se nama čini korisnim i što verujemo da će se svideti čitalačkoj publici.

Termin "Guest blog" označava gostovanje nekog "eksternog" autora, gosta koji dobije zadatak da napiše i objavi neki tekst na "tuđem" blogu. Takva strategija se praktikuje u SEO, a pošto nam "taj SEO" donosi posetioce, dobro je s vremena na vreme napisati po neki "guest post". Ponudila sam se tako u grupi koja objedinjuje srpske blogere i odmah dobila nekoliko poziva  da  za druge blogove napišem autorske/originalne tekstove. Rado sam ih prihvatila. Prva mi je poziv uputila Rada Čeh, koja je poželela da uradi intervju sa mnom i poslala mi pitanja na koja sam joj odgovorila putem mejla.

Ovog puta preneću samo neke delove iz tog intervjua, a ceo intervju možete pročitati na njenoj "stranici". Moram priznati da sam sa zadovoljstvom odgovarala na njena pitanja, jer mi je pružena prilika da iskažem svoje mišljenje, ideje, poglede na svet i posao. Koliko vas sve to zanima, možemo pitati Radu, jer verujem da prati statistike o posetama na svom blogu. Prenosim vam u nastavku neke delove intervjua:

Zašto sam upisala (i završila, naravno) Italijanistiku:

Ljubav prema italijanskom jeziku rodila se još 1988. godine kada sam aktivno počela da pratim fudbal.  Beše tada Evropsko prvenstvo u Nemačkoj. Italija je imala sjajan tim, ali zbog, po tradiciji, suvišnih poteza pojedinaca i krucijalnih grešaka nisu ostvarili neki uspeh. Ali nastavili su 1990. godine kada su bili domaćini Svetskog prvenstva. Bile su to godine kada nisam propustala ni jednu fudbalsku utakmicu, pratila sam osim italijanskog i nemačko i špansko prvenstvo.
I tako sve do pre nekih 4-5 godina, kada sam ljubav prema fudbalu morala da potisnem u drugi plan, zbog brojnih profesionalnih obaveza, ali i dan danas volim da pogledam dobru utakmicu, sva Svetska i Evropska prvenstva, pa čak i domaći fudbal. Možda mnogima zvuči neverovatno, ali fudbal je bio moj jedini motiv da na Filološkom fakultetu u Beogradu te 1997. godine upišem Italijanistiku.....

O nastavi i učenju/usvajanju jezika: 

....pre nego sto započnem s nekim saradnju u školama u kojima radim, organizujem besplatni demonstrativni čas, gde se upoznam sa zainteresovanim polaznicima, predstavim kurs i trudim se da tačno kažem šta će naučiti i znati nakon 3,4,5 meseci i koliko im je realno vremena potrebno da dostignu određeni nivo znanja i na koji način. Trudim se da programe prilagodim samim polaznicima i njihovim potrebama i da uvek budem realna kada im dajem informacije o tečaju i očekivanom napretku. Strani jezici se uče i usavršavaju celog života i nerealno bi bilo obećati učeniku da će već nakon mesec dana učenja da „nauči jezik“.

O aktivnostima sudskog tumača za italijanski jezik:

Svi misle kako je to lagan posao, gde mi u kompjuteru imamo već obrasce za sve dokumente, izmenimo podatke i to skupo naplatimo, što uopšte nije tačno. Svaki prevod s pečatom je posebna odgovornost, jer mi garantujemo za njegovu verodostojnost. Pri tom se ne prevode samo administrativni dokumenti, već i projekti iz raznih oblasti- tehnička dokumentacija, uputstva za upotrebu, ugovori, itd. Tu je i usmeno prevođenje na suđenjima i u svim prilikama gde je potrebno prisustvo i prevod sudskog tumača. Ako niste znali, ako se venčavate sa stranim državljaninom, na građanskom venčanju takođe morate imati sudskog prevodioca. Cene tih prevoda često diktiraju sami klijenti ili agencije- naručioci posla. 

Ako vas zanima koja mi je još pitanja Rada postavila, molim vas da posetite njenu stranicu i na njoj pročitate ostatak teksta. Takođe, ako imate vremena, posetite i druge rubrike na njenom blogu: Ja joj se i ovom prilikom još jednom zahvaljujem na ukazanom poverenju i izboru da meni "da reč" i sazna moje mišljenje i želim joj da uradi još mnogo lepih intervjua i podeli ih sa svojim vernim čitaocima.

Sve vas voli vaša profesorka italijanskog jezika!

Italijanska kuhinja: Novogodišnja trpeza između tradicije i sujeverja

Evo mene po prvi put u 2014. godini. Bila sam obećala čitaocima jedan kulinarski post, ali sam se u poslednjem trenutku predomislila, jer mi se dešavalo da mnogi pomisle da sam "food blogger" a ne profesor italijanskog jezika. Evo zašto:
Činjenica je da je u gastronomiji i hotelijerstvu budućnost. Mnogi koji već imaju fakultetsku diplomu u džepu, odlučuju da pohađaju specijalizovane akademije za kulinarstvo baš u Italiji, kako bi otkrili tajne italijanske kuhinje i započeli sopstveni biznis, ili pronašli dobar posao u inostranstvu. Osim toga, svi žele da teorijska znanja nadograde praktičnim, pa, moram reći, da moji učenici veoma vole nastavne aktivnosti vezane za kuhinju, video recepte, italijanska vina i tradicionalne specijalitete. Ja sam u svemu tome samo profesor jezika i kulture, edukator koji voli da eksperimentiše, ali koji nije u stanju da bude profesionalac i u kulinarstvu. Moje reprodukcije italijanskih recepata uglavnom su uspešne, ali sastojke moram da prilagodim našim uslovima i da pronađem zamene za namirnice kojih kod nas nema. Pošto je kod Italijana kuhinja svetinja, uraditi nešto pogrešno ponekad je gore nego opsovati Boga ili svece (objašnjenje reči: bestemmia), odlučila sam da vam ponovo prenesem jednu priču baš iz tog ugla: šta sme, šta ne sme, šta se valja a šta se ne valja za Novu godinu. 

Cenone

Da li ste nekada uhvatili sebe u sujeverju? Italijani su veoma sujeverni, to već znamo. Nova godina je prošla, pitate se? Jeste, ali mi imamo i onu našu srpsku, pa ako vam zvanični doček nije prošao baš kako ste očekivali, eto prilike da "popravite situaciju". Svojevremeno sam pisala o Novogodišnjim tradicijama u Brazilu, pred Novu godinu na svojoj Facebook stranici "Italijanski jezik u Novom Sadu" zatrpavala sam fanove novogodišnjim receptima, ali posle svega OVO MORATE da znate: zašto se jedu grožđe i nar, zbog čega valja jesti sočivo a ne valja nikako jesti živinsko meso?

Prenosim vam integralni tekst sa sajta dnevnog lista Repubblica autorke Irme D'Aria. Ako ne znate italijanski dovoljno da biste ovo razumeli, skrolujte tekst do kraja, jer ću vam na srpskom napisati i moj recept, koji je u našim uslovima izvodljiv i vrlo ukusan!

8 cibi portafortuna da mangiare a Capodanno (fonte: repubblica.it)

Lenticchie, mandarini, peperoncini, riso, ma anche melagrana, bietola, mano di Budda, sono gli alimenti che dovrebbero attrarre la buona sorte a Capodanno. Di sicuro, con le loro proprietà, attirano già la buona salute. Ecco come portarli in tavola in modo nuovo. E cosa invece evitare al Cenone?

Tutti desideriamo che l'anno nuovo sia migliore di quello che sta per chiudersi e perfino le persone più razionali e quelle meno inclini alle superstizioni cedono alla tentazione di mettere a tavola lenticchie ed uva per non correre il rischio che soldi e fortuna non arrivino. Ma non sono gli unici cibi che attirano la buona sorte. Ce ne sono molti altri come il riso, la melagrana, ma anche le bietole e i peperoncini. Il bello è, poi, che si tratta di alimenti che fanno bene alla salute. Perciò, seguendo il detto "tentar non nuoce e al limite male non fa", ecco i cibi da mettere a tavola per Capodanno, perché portano fortuna, perché fanno bene e perché possono diventare degli inediti.

Lenticchie

Perché portano fortuna: con la loro forma tonda e appiattita ricordano le monete e perciò sulla tavola di Capodanno non possono mancare come auspicio di fortuna e ricchezza nell’anno che sta per iniziare. Ogni chicco di lenticchia corrisponde a una moneta, quindi più se ne mangiano più soldi arriveranno
Perché fanno bene: le lenticchie sono, insieme con ceci, piselli e fagioli, i vegetali più ricchi di proteine e hanno (sia freschi che secchi) un alto contenuto di carboidrati. Ottima fonte di energia perché di elevato valore calorico, sono poveri di grassi (circa il 2-4%) e quindi indicati nelle diete ipolipidiche. Tra i loro pregi, inoltre, l'apporto di fosforo, ferro, vitamine del gruppo B e il contenuto in fibra alimentare.
Sacchetti porta-fortuna: oltre che mangiarle come contorno di cotechino e zampone, si possono preparare dei sacchettini porta-fortuna, con dei tulle per bomboniera da riempire con un pugnetto di lenticchie. Si legano con un nastrino in tinta e si appendono all’albero. Possiamo usarli anche come segnaposto per la tavola di San Silvestro.

Riso
Perché porta fortuna: come le lenticchie, anche il riso con i suoi chicchi dovrebbe, secondo varie

credenze, portare abbondanza per il prossimo anno. Oltre ad usarlo come ingrediente per le ricette, se ne può spargere una manciata sulla tavola oppure metterlo crudo in una ciotolina.
Perché fa bene: classico, nero, rosso, basmati, parboiled, integrale, di qualunque tipo sia, il riso è un alimento rinfrescante, disintossicante e ha un effetto blandamente astringente. Ha una digeribilità invidiabile, favorita dalla buona concentrazione di vitamina B. La sua permanenza nello stomaco è di circa di un’ora e quindi decisamente inferiore a quella di altri alimenti, come la pasta o la carne, che hanno bisogno anche di tre ore per venire digeriti.
Riso in tasca: riponete in un sacchetto di panno verde sette chicchi di riso insieme a sette chicchi di melograno. Potete mettere i sacchetti sul tavolo o, se ci sono problemi d'amore, in camera da letto. Se, invece, vi vergognate e non volete sembrare troppo superstiziosi, potete sempre salutare l'anno nuovo con le tasche piene di riso: così nessuno se ne accorgerà!

Bietola

Perché porta fortuna: molti popoli oltreoceano mettono in tavola per l’ultimo dell’anno verdure a foglia verde come le bietole, che ricordano i “verdoni”, quindi proprio i soldi. In Germania, Stati Uniti e Irlanda, invece, il cavolo è associato al denaro, forse per via del colore verde del “dollaro”.
Perché fanno bene: quasi totalmente priva di grassi, la bietola è ricca di acqua, vitamina A, K, C, beta carotene, magnesio, ferro e potassio. Ha, dunque, proprietà rinfrescanti, lassative, emollienti ed antianemiche. Fornisce appena 25 calorie per 100 grammi e rappresenta dunque un ottimo alimento da consumare durante le diete dimagranti.
Insieme ai fiori: se a Capodanno proprio non vi va di mangiare la bietola, ma non volete rinunciare al rito propiziatorio mettere delle foglie insieme a dei fiori in un vaso al centro della tavola, daranno un tocco nuovo al solito bouquet.

Mandarini
Perché portano fortuna. Oltre a ricordare l'idea del denaro, il tondo è simbolo di eternità e buon

auspicio per una lunga vita. Perciò, tutti gli agrumi sono considerati portafortuna. Il mandarino cinese forse perché ha la forma di acini d'uva  e/o per il colore brillante che lo fa sembrare d'oro, è ritenuto un validissimo portafortuna.
Perché fanno bene: la buccia è piena di limonene (principio antiossidante) che ha la caratteristica di ritardare l'invecchiamento della pelle.  Sempre dalla buccia si estrae un olio essenziale in grado di calmare l’ansia e combattere insonnia e ritenzione idrica. Molto ricco di vitamina C, essenziale per mantenere reattivo e vigile il cervello, il mandarino è anche ricco di fibre e carotene e possiede anche molte vitamine del gruppo B e vitamina A, oltre che una consistente percentuale di ferro, magnesio e acido folico.
Segnaposto personalizzati: invece del solito rosso, a Capodanno si può “vestire” la tavola con i colori dell’arancio che, tra l’altro, dona energia. Dalla tovaglia ai fiori ai centrotavola, tutto può richiamare il colore degli agrumi portafortuna. E con i mandarini si possono creare dei segnaposto personalizzati e profumati disegnando le iniziali di ciascun ospite con i chiodi di garofano.

Uva
Perché porta-fortuna: simboleggia l’abbondanza e per questo non manca mai sulle tavole di

Capodanno. Un antico proverbio, infatti, recita: “chi mangia l'uva per Capodanno conta i quattrini tutto l'anno”. Secondo alcune tradizioni, ogni acino d'uva rappresenta un mese diverso, quindi se, per esempio, il terzo chicco d'uva è un po' acido, marzo potrebbe essere un mese “rognosetto”.
Perché fa bene: è composta da pochissimi grassi e proteine, ma ricca di fibre, calcio, magnesio, ferro, potassio e di vitamina A, vitamina B e vitamina C. Discreto è il suo contenuto di acido folico. Inoltre, l'uva ha molti effetti positivi sul nostro organismo: svolge un'azione disintossicante, depurativa, diuretica, antiossidante, antinfiammatoria; aiuta a ridurre il colesterolo e a fluidificare il sangue, migliorando la circolazione.
Chicchi e rintocchi di campana: in Spagna il rito portafortuna per l'anno che inizia prevede che si mangino 12 chicchi d'uva al ritmo dei dodici rintocchi delle campane a mezzanotte, chi riesce a mangiarli seguendo i rintocchi avrà soldi e fortuna. Per evitare l'assalto alla fruttiera, può essere un gesto simpatico e gradito preparare i chicchi già contati in coppette individuali, da mettere in tavola un attimo prima del conto alla rovescia.

Melagrana
Perché porta-fortuna: la mitologia greca narra che il melograno sia una pianta sacra per Giunone e

per Venere. Ancora oggi viene ritenuto simbolo di fertilità e ricchezza per i suoi gustosi “grani” rossi che in cucina possono essere impiegati in numerosi modi. Il loro succo ha un sapore molto dolce, ideale per preparare confetture e per condire anche risotti, primi piatti e insalate.
Perché fa bene: dal punto di vista nutrizionale, è particolarmente ricco di vitamina A e B ed il suo succo sembra giovare al buon mantenimento dell'apparato cardiovascolare. Un nuovo studio condotto dai ricercatori spagnoli dell’Istituto Catalano di Scienze Cardiovascolari e presentato al Congresso della Società Europea di Cardiologia, ha infatti dimostrato che contiene delle sostanze attive nel mantenere in salute le arterie, l’apparato cardiocircolatorio in genere, e allontanare il rischio di malattie cardiache, infarto e ictus.
Bollicine di Natale: spremete il succo del melograno e aggiungetene un cucchiaio a un calice di spumante e decorate con alcuni chicchi intatti. Una buona idea è anche quella di comprare o farsi regalare un piccolo alberello di melograno da mettere sul balcone, per invitare la fortuna a restare con noi per tutto l’anno e anche oltre se abbiamo il pollice verde.

Peperoncini
Perché porta-fortuna: rigorosamente rossi sono fondamentali per scacciare la cattiva sorte. Il loro effetto scaramantico è  legato al colore associato al loro fuoco interno e alla forma appuntita capace di distruggere il cosiddetto “ malocchio”.

Perché fa bene: Atzechi, Maya e Inca lo utilizzavano già come rimedio medicinale ed anche oggi le migliaia di specie del Capsicum annuum hanno riconosciute proprietà mediche. Nel suo frutto, infatti, sono presenti capsaicina, flavonoidi, oli essenziali, carotenoidi, cellulosa, calcio e ferro. Il contenuto in vitamina C (fino a 340 mg/100 gr) è maggiore rispetto a qualsiasi altro frutto e sono presenti in quantità significativa anche le vitamine A, K, e B.
Cornetti da indossare: oltre che usarlo per dare “carattere” alle pietanze del cenone, i peperoncini sono belli anche come elemento decorativo magari per creare un centro-tavola portafortuna. Oppure possiamo indossarli: peperoncini e cornetti portafortuna, infatti, vengono utilizzati e reinterpretati sempre più spesso dalle più famose maison di moda all’interno delle loro collezioni di gioielli. Givenchy, per esempio, propone i suoi preziosi orecchini a forma di corno ricoperti di cristalli Swarovski.

Mano di Budda

Perché porta-fortuna: è un frutto originario di Cina, Giappone e India ma la pianta si trova anche in alcuni vivai italiani. Si tratta di una specie di agrume, per la precisione di una varietà di cedro i cui spicchi danno origine ad un frutto dalla forma tondeggiante, ma si diramano formando dei prolungamenti molto simili a delle dita. In Cina e in Giappone, dove il frutto viene considerato come un portafortuna, viene solitamente regalato agli ospiti in segno di buon augurio proprio il giorno di Capodanno perché è considerato un simbolo capace di portare prosperità, fertilità e longevità.
Perché fa bene: in Cina viene spesso prescritto come tonico e stimolante per l'organismo. E' inoltre un frutto particolarmente dietetico, poiché fornisce un bassissimo apporto calorico ed è del tutto privo di grassi.
Centro-tavola profumato: la Mano di Budda può essere consumato crudo o utilizzato per la preparazione di marmellate. Questo singolare frutto viene anche utilizzato semplicemente per la propria scorza, che viene affettata in maniera molto sottile o tritata ed utilizzata come ingrediente aggiuntivo in numerose preparazioni sia dolci che salate. Poiché è molto profumato, si può mettere al centro della tavola di Capodanno.

Cosa non mangiare a Capodanno

Oltre agli alimenti porta fortuna che non devono assolutamente mancare sulla tavola di Capodanno, ce ne sono anche un paio che sarebbe meglio evitare: l'aragosta, per esempio, perché i granchi camminano all’indietro e sono, perciò, simbolo di arresto al progresso e al miglioramento e piatti a base di qualsiasi volatile, perché altrimenti la fortuna potrebbe volare via!

I od svega toga, šta sam ja pripremila? Ovog puta izbor je pao na sočivo i blitvu. Sočivo- zato što je ukusno, hranljivo i volim da ga jedem baš za Novu godinu, a blitva kao zamena za kupus za sarmu- jer nikad se ne zna kada gosti mogu da pokucaju na vrata, a ako u srpskoj kući za Novu godinu nema sarme, odmah će zli jezici proširiti vest da "domaćica" ne zna da kuva! Originalni recept za sočivo možete pogledati ovde. Moj recept je sledeći:

Sastojci za 4 osobe:
Zeleno sočivo 300 grama
Maslinovo ulje
Vegeta- 1 kašika
100 grama slanine
1 kašika brašna
4 kašike blagog kečapa
4 safalade- kobasice od usitnjenog svinjskog i goveđeg mesa (zamena za Zampone ili Cotechino)- za ovu zamenu sam se nerado odlučila, naročito iz razloga što, ako već jedem meso, preferiram živinsko ili ribu, ali kad se "ne valja" reših i to da ispoštujem.

 Priprema: oprati sočivo i kuvati u većoj posudi oko 40 minuta bez dodavanja soli. U posebnoj šerpi na maloj količini maslinovog ulja propržiti 100 grama sitno iseckane slanine, dodati 1 kašiku vegete, potom 1 kašiku brašna i 4-5 kašika kečapa i začine po želji. U tu smesu dodati prethodno skuvano sočivo sa neznatnom količinom vode od kuvanja, kako bi smesa bila kremasta. Posebno proprižiti safaladu ili je staviti u vatrostalnu posudu i zapeći u rerni sa sočivom (po želji).

Drugi recept vam ovde neću pisati, jer sarme i nisu tipične za italijansku kuhinju. Dovoljna je

fotografija kao ilustracija. Ako budete imali goste Italijane koje ćete počastiti sarmom u listu od blitve, dajte im vaš recept, jer verujem da pravite sarme bolje nego ja.

Ovog puta Panettone nisam imala jerne volim gužve i potrošačku megalomaniju pred praznike, pa samim tim nisam ni otišla u neki od velikih supermarketa gde bih eventualno mogla da ga nađem- naravno po tri puta višoj ceni nego u Italiji i verovatno vrlo prosečnog kvaliteta. Ali, kao što napisah, bliži se Srpska Nova godina, a samim tim neka sujeverja mogu biti ispravljena...Kao crveni donji veš, na primer.
Hteli ili ne, od nekih sujeverja je nemoguće pobeći. Ipak, nemojte ih uzeti zdravo za gotovo, već samo kao neki "čarobni štapić" koji će vam pomoći ako i sami sebi budete pomogli. O efektima ćemo svi zajedno pisati na kraju 2014. godine!

Uživajte u praznicima dok traju,
Vaša profesorka

Učenje italijanskog jezika- godišnja analiza aktivnosti i postignutih rezultata

Kako sam mnogima obećala, u ovom tekstu analiziraću sve ono što sam radila tokom 2013. godine i na neki način kroz komunikaciju sa vama, mojim čitaocima, pokušaću da napravim smetnice za Novu 2014. godinu. Što se mene lično tiče, mogu reći da je godina na izmaku bila vrlo uspešna, možda najuspešnija do sada, mada bih ja volela da svaka sledeća bude još bolja i uspešnija: održala sam kontinuitet u nastavi, nastavila saradnju sa školama Olé, Avalon i Eduka Centar, uspešno radila sa  starim privatnim učenicima i stekla neke nove klijente, možda ne u velikom obimu, jer zbog raznih obaveza van nastave privremeno sam smanjila broj privatnih časova. Postala sam sudski prevodilac za italijanskijezik i to novo zvanje donelo mi je za sada nove profesionalne izazove, poznanstva sa divnim ljudima, poput Tarje Mitrović, čiji blog uvek rado čitam, ali i obavezu da i dalje učim i usavršavam se u svojoj profesiji. U ovom rezimeu izdvajam nekoliko bitnih opažanja i dešavanja koja su obeležila 2013. godinu:

 

Firenze

1. Umrežavanje i saradnja sa kolegama- osnovali smo grupu Profesori italijanskog jezika koja je rezervisana za sve kolege koji su diplomirali na Filološkom Fakultetu u Beogradu. Nakon osnivanja grupe na Facebook-u- "Insegnanti d'italiano nel mondo" koja je dostigla 5.000 članova, ovakva grupa na nacionalnom nivou bila je itekako potrebna, pa bar se nalazila tu gde se sada nalazi- na Facebook-u. Omogućila nam je komunikaciju sa kolegama iz raznih delova Srbije, stalni kontakt sa bivšim profesorima i mrežu saradnika na koje možemo da računamo i jedni druge da preporučimo. Koristim priliku da se zahvalim Marini Tintor na ovoj ideji i svima koji su dali svoj doprinos. Naš cilj je jasan- da se izborimo da italijanski bude ravnopravan strani jezik u našem školstvu sa ostalim jezicima koje deca izučavaju, jer je evidentno da stručnog kadra ima, radi se kvalitetno i rezultati se vide: učenici iz Srbije već treću godinu zaredom osvajaju nagrade na konkursu izdavačke kuće Edilingua. Nažalost, Novi Sad je na dnu lestvice, jer prema mojim informacijama (ispravite me ako grešim) u gradskom jezgru nema italijanskog u osnovnim školama, a nezaposlenih profesora ili onih koji umesto u prosveti moraju za hleb da zarade na nekom drugom radnom mestu itekako ima! 

2. Saradnja sa izdavačkim kućama iz inostranstva: kao i do sada, izdavači čija su osnovna aktivnost udžbenici italijanskog jezika za strance, pokazali su da su uvek rado spremni da sarađuju, omoguće mi da imam njihova najnovija izdanja i pročitaju moje mišljenje o njihovim udžbenicima koje koristim u nastavi. U 2013. godini od novih izdanja počela sam da koristim Italiano all’Università 2, Progetto Italiano Junior 3,Arrivederci 3 od Edilingue, Qua e là per l’Italia od Alma Edizioni, Piazza Navona od Cideb, uz to, nastavila sam da koristim i druge materijale koji su izdati prethodnih godina. Možda se pitate, kako se snalazim među svim tim knjigama? Veoma dobro, jer moja polazna tačka je da literatura mora biti prilagođena polaznicima a ne da se oni moraju prilagođavati njoj. Ne može se isti udžbenik koristiti i sa srednjoškolcima i sa osobama treće dobi, mora biti drugačiji pristup ako predajete deci u osnovnoj školi ili na tečaju koji pohađaju zaposlene osobe- koje moraju za kratko vreme ovladati osnovama govornog i pisanog italijanskog baš zbog posla ili ako držite časove poslovnog italijanskog polaznicima Univerziteta Bocconi. Osim pomenutih knjiga, za svaku kategoriju možete naći obilje besplatnih materijala na internetu i na profesoru je  zadatak da učini kurs interesantnim, što je moguće uz malo više utrošenog vremena i dozu kreativnosti.

3. Edukacija klijenata: naši učenici su naši klijenti i naša je dužnost da ih upoznamo sa tim šta će dobiti nakon meseca, semestra ili godinu dana učenja italijanskog jezika- ako nam za to pruže priliku. Ovde već ne možemo puno da utičemo na njihov izbor, jer često je finansijski faktor presudan i mnogi će odabrati kurs koji je na popustu, samo zato što je na popustu, a da se ne informišu o nekim stvarima  koje su presudne za izbor škole ili kursa. Na nama je svakako zadatak da svoj posao radimo što je bolje moguće i da iznesemo polaznicima realne činjenice, a ne da im obećavamo da će nakon mesec dana ili 8 dvočasa ovladati italijanskim, jer je taj jezik lak za učenje. Moram napomenuti da sam paralelno sa ovim blogom napravila i stranicu “Italijanski jezik u Novom Sadu”, u želji da ljubiteljima italijanskog pružim besplatne sadržaje koji im mogu pomoći ukoliko uče ovaj jezik i dati im mogućnost da saznaju nešto više o kulturi Italije, turizmu, književnosti, gastronomiji. Štaviše, na toj stranici objavljujem i sve oglase za posao kod nas ili u Italiji gde se traži znanje srpskog/hrvatskog i italijanskog jezika. Priznanja za tu stranicu sam dobila od mnogih kolega i učenika, ali i “neprilike” jer mi se često dešavalo da me kontaktiraju osobe koje žele samo što više informacija i “lažni učenici”, iako je to što radim vrlo transparentno i nikada ni jednom kolegi nisam uskratila pomoć u vidu saveta, materijala, preporuka.
Štaviše, u nemogućnosti da prihvatim neke poslove, ustupila sam ih drugim kolegama i jako sam srećna što sam dobila priliku za to i što imam na koga da se oslonim s punim poverenjem kada mi je potrebno. U svakom trenutku sam srećna što mogu da se oslonim na svoje znanje i prihvatim angažmane s punom sigurnošću da ću ih realizovati stručno i odgovorno.

4. Portugalski jezik: moja velika ljubav i jedan od jezika koji će sigurno biti vrlo tražen u budućnosti, s obzirom na geopolitičke i ekonomske prilike, ali na na našim prostorima veoma redak i “egzotičan”. Tokom 2013. imala sam priliku da unapredim nastavu i tog jezika, sarađujem sa divnim ljudima i radim na važnim prevodilačkim projektima. Kako zbog čiste ljubavi prema ovom jeziku, tako i zbog ponude i potražnje, moj dugoročni cilj je dodatno usavršavanje u nastavi portugalskog i prevođenju sa/na portugalski. I neizmerno hvala profesoru čije je ime Carlos Amaral Freire, koji mi je na najbolji način preneo znanje iz portugalskog. 

5. Blogeri i blogovi kao kreatori javnog mnjenja i izvor bitnih informacija: možda se i danas neko pita u čemu je smisao postojanja bloga? Može li od bloga da se zaradi? Zašto bi ga neko uopšte pisao? Ja sam radila nekih 11 godina kao novinar, a to zanimanje ne može da vam donese velike prihode. Provela sam 7 godina na sportskoj televiziji SOS Kanal a za to nemam ni dana radnog staža, ni jednu uplatu na račun u banci! Desi se da me neko negde prepozna kao novinarku/voditeljku koja je tamo radila i da se setim nekih sjajnih ljudi s kojima sam sarađivala, o čijim sam aktivnostima izveštavala, putovala po Srbiji i ponekad inostranstvu. Moj blog je prilika da nastavim i neki kontinuitet u novinarskom poslu, ali samostalno, bez nametanja uredničke politike i cenzure. I na dobrovoljnoj bazi, za razliku od neke “blogerske elite” ako se tako mogu nazvati, koji navodno tvrde da mesečno od bloga mogu zaraditi i po par hiljada evra. 
Moj blog je informativni- na njemu predstavljam svoje aktivnosti, a na klijentima je da me upoznaju i odluče da li baš mene žele da angažuju za prevode ili nastavu. Da li je potrebno da kažem da su blogovi poput Meriminog, Gordaninog, Tarjinog, Anettinog, ili fenomenalnog Igora Mihaljevića moje svakodnevno štivo i izvor dragocenih informacija, inspiracije i motivacije.

Ovde verovatno ne bi bio kraj mojim mislima, ali ne bih da u ovom tekstu preovlada subjektivni stav. Godina 2013. bila je godina spoznaje sopstvenih kapaciteta i granica, godina u kojoj sam puno naučila i učinila i kao takvu bih je rado replicirala i u narednih 5, 10, 20, ali bih dodala svemu tome i više vremena za lično uz obavezno poslovno, više ljubavi, po mogućnosti prave i bezuslovne i više pozitivnih ljudi koji govore uvek ono što misle, raduju se tuđem uspehu i pomažu pravim prijateljima u teškim trenucima. Ono jer ono što želim je da sama uvek budem takva i da odbacim slabosti, stres i nepotrebne brige, kao i ljude koji su daleko od ovog opisa, jer za razliku od njih ima onih koji u svakom trenutku zaslužuju da im posvetim sve najbolje što mogu.

Ako nečije ime nisam pomenula, izvinjavam mu se, jer ponekad misli lete brzinom tropske oluje na nemirnom Atlantiku i odlaze ka nekim dalekim i srećnim horizontima. 

Vaša profesorka italijanskog jezika.

Prevod sa italijanskog: 14 jednostavnih misli za srećnu 2014. godinu

Stigli smo do kraja decembra. Razmišljam da objavim uskoro jedan tekst u kojem ću rezimirati 2013. godinu. Možda za nedelju dana, tako nekako. I ovog puta razlog mog ređeg javljanja su prevodilački poslovi, jer prevodi sa italijanskog i portugalskog jezika nekada mogu da budu vrlo zahtevni, ali verujem da ću za praznike imati više vremena za pisanje i uživanje u zimskim čarolijama. Ovog puta predlažem vam jedan prevodilački zadatak. Da li ste kao đaci na časovima latinskog učili napamet poslovice i misli poznatih umova? Nemojte misliti da ću od vas tražiti da to isto radite na italijanskom.

Verovatno i sami znate da ne volim citate, već mi je draže da iskažem nešto originalno, svoje. Ipak, ovom prilikom podeliću sa vama neke jednostavne misli koje sam pronašla na stranici Viva la vita! Napominjem, ne očekujte ništa spektakularno, ne očekujte duboke misli i životnu filozofiju, već jednostavne rečenice, do čijeg prevoda ćete lako doći ako koristite i neki jednostavan rečnik i koje će vam se verovatno urezati u sećanju, baš zbog svoje jednostavnosti i svakodnevnog prepoznavanja u njima. Volela bih da na kraju čitanja kao komentar napišete koja od ovih misli najbolje oslikava vas:

1.Pronalazite li sličnosti između života i fudbala?

2.Ako želite da nekog fascinirate pozitivnom novogodišnjom željom:

3. Ne očekujte da vam u životu bude sve servirano na tanjiru!

4.Ne pridajte značaj pričama nebitnih ljudi:

5.Najveća istina u životu:

6.Prilika da se nazdravi na pravi način:

7.Kakav je život bez snova?

8.Još jedna misao o snovima:

 9. Ne nervirajte se zbog zavidnih ljudi: 

10."Non mollare mai"

11.Dela, a ne samo reči!

12.Nikada nije kasno za novi početak:

13.Nazovite ljude i stvari previm imenom:

14.Slatke snove želi vam vaša profesorka!

Časovi italijanskog: najbrže do rezultata

Poštovani učenici i prijatelji,

Oglašavam se nakon dužeg vremena na sopstvenom blogu. Daleko od toga da nisam imala šta da kažem ili podelim s vama, razlozi za neobjavljivanje novih tekstova su sasvim drugi: nakon napornog leta i septembra, u oktobru mi je pao imunitet i to se odrazilo na moju efikasnost. A tu je bilo i prevoda, sa i bez overe sudskog tumača. Sada, nadam se, da se sve sredilo i da ću moći normalno da obavljam svoje poslove.

Ovog puta ću pokušati da dam odgovor kako savladati italijanski jezik za što kraće vreme. Ako neko želi, recimo, da putuje u Italiju kroz mesec dana i za kratko vreme mora da savlada osnove tog jezika, često je u nedoumici kakav tečaj da odabere, da li da se opredeli za individualne časove ili rad u grupi i po kojem programu da uči. Šta se može postići za mesec dana intenzivog rada?

Dati generički odgovor na ova pitanja je teško, jer, pre svega, rezultat zavisi od sposobnosti savladavanja i usvajanja novih sadržaja. Vid i dinamika nastave takođe zavise od potreba i mogućnosti polaznika. Šanse da se napravi dobar ili loš izbor su podjednake, mada, kao i za sve ostalo, ako ste potencijalni učenik, i u ovoj situaciji bolje je da se obratite iskusnom ekspertu nego da sami tragate za "privremenim" rešenjima, kupujete "priručnike stranog jezika za turiste" ili one koji vam obećavaju da ćete "za 20 dana i bez nastavnika savladati strani jezik". Znanje i prepoznavanje nisu isto, a realne komunikativne situacije sa "živim" sagovornikom su jedine u kojima možete da proverite da li zaista funkcioniše ono što ste naučili.

U pokušaju da izađem u susret odraslim učenicima da za što kraće vreme savladaju osnove italijanskog jezika i da steknu bogat i upotrebljiv vokabular, a ne samo "školsko znanje", odlučila sam da u grupnu nastavu uvedem udžbenik koji već neko vreme koristim u individualnoj nastavi i koji na početnim nivoima A1-A2 daje zaista odlične rezultate. U pitanju je udžbenik "Piazza Navona", izdavačke kuće Black Cat- Cideb, koja na našem tržištu nema distributera, pa verovatno zbog toga i nije popularna, ali nudi odlične materijale za učenje italijanskog jezika. Njihov katalog možete pogledati na ovom linku. 

Udžbenik Piazza Navona ima 14 didaktičkih jedinica, po temama koje pokrivaju većinu zahteva odraslih polaznika kurseva italijanskog i uvodnu lekciju, u kojoj upoznajemo osnovne pojmove vezane za Italiju: gradove, kulturno-istorijske spomenike, događaje, proizvode i na kraju koje se vrlo korisne rečenice za komunikaciju, odnosno, postavljaju se prva pitanja na italijanskom i daju se odgovori na njih. Završava se alfabetom i srećemo se sa onim što se u Italiji zove "alfabeto telefonico", koji je svuda prisutan, a nekim čudom izostavljen iz drugih udžbenika, ili bar onih koje ja posedujem.

Didaktičke jedinice su vrlo dinamične, obiluju komunikativnim materijalima, vežbama slušanja, korisnim informacijama o svakodnevnom životu u Italiji, institucijama, navikama, snalaženju u raznim situacijama. Gramatičke jedinice se uvode postepeno, nisu "servirane" unutar same lekcije sa nizom primera i pravila, već sam program zahteva od nastavnika da ih objasni i sopstvena objašnjenja "ugradi" u postojeće teme i materijale. I to bih okarakterisala kao prednost, jer lično volim da objašnjavam gramatiku na svoj način i ukažem učenicima na one probleme koji su tipični govornicima srpskog/hrvatskog jezika. Ipak, nakon objašnjenja nastavnika, učenici često imaju zadatak da u knjizi popune gramatička pravila na italijanskom jeziku i na taj način ih nauče, a ako propuste bilo šta, mogu nadoknaditi na kraju lekcije, gde najpre imaju na raspolaganju gramatičku karticu "Scheda grammaticale", zatim izuzetno korisni "Test di ripasso" i na kraju "Portfolio" u kojem beleže sopstveni napredak, utvrđuju ranije gradivo i određuju sopstvene lingvističke ciljeve za period koji sledi.

Zašto sam izabrala knjigu "Piazza Navona"?

- Zato što je svaka lekcija dinamična, originalna, bogata s leksičke tačke gledišta.
- Zato što su dijalozi interesantni, vrlo prirodni i često se u njima može "čuti" i prepoznati po koja regionalna karakteristika (italiano parlato regionale).
- Zato što pokriva zahteve odraslih koji uče strani jezik i vrlo je korisna i za osobe koje već imaju neko predznanje ili pasivno znanje jezika.
- Zato što su polaznici već od prvog časa prinuđeni da komuniciraju na italijanskom.

Korisne informacije za učenike: 

- Program pokriva nivoe A1-A2, dakle, jedan jedini udžbenik sadrži sve ono što će vam biti potrebno za najmanje 2 semestra učenja stranog jezika.

- Učenik ne prati radna sveska, vec su sve vežbe u okviru didaktičkih jedinica.

- Na kraju knjige postoji transkripcija audio fajlova, koja se ponekad radi i u okviru časova, radi prepoznavanja novih komunikativnih funkcija i usvajanja novog vokabilara.

- Na sajtu izdavačke kuće ovu knjigu prate online vežbe i dodatni materijali, koji se mogu koristiti van nastave ili na nastavi, ukoliko postoji potreba za tim. 

Kome preporučujem program "Piazza Navona"

- Osobama koje već imaju neko predznanje (koje su imale neki kontakt sa italijanskim jezikom) ali ne poznaju njegova gramatička pravila

- Osobama koje imaju predznanje ali imaju problem da "progovore" na italijanskom

- Apsolutnim početnicima

- Stručnjacima koji moraju u što kraćem roku preći osnove- A1 i A2 nivo, da bi potom nastavili sa nekim stručnim kursom (linguaggi settoriali), poput ekonomije, medicine, turizma, istorije umetnosti, muzike.

- Osobama kojima je za kratko vreme potreban nivo "sopravvivenza" (intenizvni kursevi).

Korisne informacije za nastavnike

- Ukoliko učenici imaju teškoće u savladavanju gramatičkih jedinica, kao dodatne materijale možete koristiti radnu svesku koja prati tečaj "Nuovo Progetto Italiano 1" i online video- kurs "Italiano in famiglia".

- Nažalost, ne postoji nastavak ove knjige koji bi pokrio nivoe B1-B2, pa ukoliko učenici žele da nastave baš onde gde su stali nakon četrnaeste lekcije iz knjige "Piazza Navona", moj savet je udžbenik "L'italiano all'Università 2".

- Ako podučavate osobe kojima srpski nije maternji, toplo bih vam preporučila ovu knigu (već neko vreme po njoj radim sa Japankom koja je udata za Italijana, a upisala je početni kurs bez ikakvog predznanja i nakon 3 meseca veoma je zadovoljna postignutim rezultatima, iako radimo samo 2x45 minuta nedeljno).

Ukoliko učenici i nastavnici imaju dodatna pitanja vezana za program "Piazza Navona" mogu me slobodno kontaktirati preko kontakt forme na blogu, putem e-maila: oljafiore@yahoo.com ili putem stranice na Facebook-u Italijanski jezik u Novom Sadu. Stojim vam svima na raspolaganju,

Vaša profesorka

PS. na samom kraju poklanjam vam fotografiju rimskog trga po kojem ovaj program za učenje italijanskog nosi ime: Piazza Navona!