Hoćete da naučite italijanski? Evo šta NE BI TREBALO da radite!

Često me ljudi pitaju da im preporučim kako najbrže da nauče italijanski jezik sami, dakle bez nastavnika. Ovde se time neću baviti, već ću odgovor napisati nekom drugom prilikom i u nekom drugom tekstu.
Često ljudi zaista veruju propagandnim tekstovima koji italijanski predstavljaju kao lak za učenje i kao jezik koji može da se savlada za neko kratko vreme. Ništa se ne dešava preko noći, pa se ni visok nivo znanja ne može dostići za mesec-dva, već nakon znato dužeg vremena pune posvećenosti i napornog rada.
Često se ti ljudi uvere koliko su bili u zabludi kada zaista krenu na ozbiljan kurs i kod ozbiljnog profesora, ali već sam pisala o tome pisala, pa ako kliknete ovde, podsetićete se šta sam imala da kažem na tu temu.
Ovog puta vam prenosim moje komentare na tekst sa Babel Magazine-a "Kako da postanete Italijani u 10 koraka", koji je, moram priznati simpatičan i zabavan, ali s tačke gledišta jednog profesora, previše komercijalan. Pošto nije redak slučaj da se na ovom području obožava sve što je italijansko, odlučila sam da napišem svoje komentare na svih 10 tačaka iz pomenutog teksta, jer, onaj ko sledi ta pravila, neće postati Italijan, već, u najmanju ruku smešan ljudima oko sebe.

Napomena: Da biste razumeli objašnjenja, čitajte paralelno i izvorni tekst na koji se pozivam, ja ga neću kopirati, već ću u nastavku dati samo prevod podnaslova po koracima.

Korak 1: Jedno misli, a sto radi!
Objašnjenje: Recimo da je ovo donekle pozitivno, dobro je biti snalažljiv i multitasking tip.

Korak 2: Vozi kao na pisti Formule 1.
Objašnjenje: Brza vožnja ugrožava i vas i ostale učesnike u saobraćaju, a svako prekoračenje brzine i nepoštovanje saobraćajnih propisa neće vas napraviti Italijanom, već neodgovornom budalom.

Korak 3: "Pričajte" rukama jer tako to rade Italijani.
Objašnjenje: Ako ste sigurni u svoje znanje, ne morate da mlatite rukama da bi to što saopštavate bilo autentičnije. Svakome se može desiti da se u trenutku ne može setiti neke reči ili izraza, ali bi bilo mnogo bolje da vaš govor, mimika i gestikulacija budu prilagođene samoj situaciji.

Korak 4: Italijanski je k'o muzika
Objašnjenje: Italijanski nije težak za izgovor, to je činjenica, ali da je lak "k'o pesma" je najgora laž koja se koristi u reklamama za učenje jezika. Ako želite da vam muzika pomogne kod učenja jezika, možda ćete u ćete u mom starijem tekstu pronaći neke ideje.

Korak 5: Poliglote u duši
Objašnjenje: Stereotip koji se može primeniti na sve narode, a ne samo na Italijane, kod nas kažu "govori srpski da te ceo svet razume".

Korak 6: Pratite modu da biste bili kao Italijani.
Objašnjenje:  Kao i svuda, i u Italiji postoje ljudi koji drže do mode i koji to ne čine. Stoga je ovo primer generalizovanja. Umesto slepog praćenja mode i kupovine markirane odeće i obuće, korisnije je od Italijana naučiti kako da nešto jednostavno izgleda kao posebno.

Korak 7: Bunite se za sve, pa potom zaboravite.
Objašnjenje:  Ovo je tačno i to morate znati ako poslujete s Italijanima. Desiće vam se da se jednog dana posvađate na "krv i nož", a da se sledećeg svi ponašaju kao da ništa nije bilo. Ali to je i za očekivati, jer su još stari Latini govorili da "pas koji laje, ne ujeda".

Korak 8: Ono što mama i baba skuvaju uvek je prste da poližeš!
Objašnjenje:  Donekle tačno, ali to nije slučaj samo sa Italijanima, već manje-više sa svim muškarcima iz južnoevropskih zemalja, među kojima su i balkanske, gde je prisutan rivalitet snaje i svekrve, odnosno netrpeljivost tašte i zeta. I Italijani na tu temu imaju vrlo duhovite viceve!

Korak 9: Solidarna politika- kritikujemo sebe, ali ne smeju da nas kritikuju drugi.
Objašnjenje: Tačno je sve sem da Italijani postaju nacionalisti kada ih neko drugi kritikuje. Naprotiv, pametni ljudi prihvataju kritike i trude se da poboljšaju ono što se poboljšati može. Pre će se uvrediti ako im kažete da je "bljak" svaki dan jesti testeninu, nego da im ne funkcioniše dobro birokratija. 

Korak 10: Kuhinjska pravila
Objašnjenje: Ova pravilo savetujem da primenite, jer je kuhinja neizostavni deo kulture jedne zemlje, te se očekuje da poznajete neka osnovna pravila.Bar dok ste u Italiji. Uostalom, i kada stanci kod nas dođu, lepo je kada poruče našu hranu i trude se da jedu i piju kao i mi. 

 Kakva su vaša praktična iskustva? Da li se slažete sa mnom ili sam postala profesionalna razbijačica stereotipa?

Škola italijanske kuhinje: Spaghetti al pomodoro

PRIČA O UČENJU, KUVANJU I DRUŠTVENIM PROBLEMIMA SA TAČKE GLEDIŠTA JEDNE PRIVATNE PROFESORKE

Možda će se mnogi pitati "otkud ovako banalan tekst na početku školske godine". Ako ga pročitate do kraja, videćete da i nije tako banalan, već će vas navesti da postavite sebi brojna pitanja i razmislite po ko zna koji put u kakvom okruženju mi to živimo.

U vreme kada strani mediji našu zemlju predstavljaju kao fenomenalno i sigurno mesto, mi koji smo unutar granica ćemo se složiti da je baš u ovom trenutku kriza možda na svom vrhuncu, da život uopšte nije jeftin, a da je naša kupovna moć sve manja. Ovog leta smo se u to uverili, jer smo voće i povrće na pijacama kupovali po astronomskim cenama! Poplave, izvoz u Rusiju ili ko zna šta sve ne, doveli su do toga. Kvalitet istog voća i povrća bio je znatno lošiji nego prethodnih godina, uprkos visokim cenama. Da jedemo svakako moramo, a kada je kriza, šta mislite, šta ćemo prvo sebi uskratiti? Garderobu i obuću? Pa, pokušaćeno da uštedimo, ali na način da naš kompletan "look" ne bude oskudniji od onog na šta je svet navikao. Ulepšavanje? Većina ženskog sveta će se radije odreći svega drugog, ali ne lepe odeće, frizure, manikira...Većina sveta neće odustati ni od modernog mobilnog telefona i ostalih tehničkih uređaja koji su danas više deo stila, nego realne potrebe, ali nam olakšavaju život. Nažalost, ljudi odustaju od intelektualnih usluga i ulaganja u sebe same, jer je situacija takva da pre nego što izdvojimo novac za kurs znanja ili veština, pitamo se, hoćemo li stečeno znanje moći da upotrebimo.

Promenili su se i trendovi u učenju jezika, a prva koja je u Srbiji imala hrabrosti da ponudi je koleginica Marina Jeremić-Rabrenović, osnivač edukativnog centra "Contatto" u Beogradu, koja se i sama suočava sa problemima koje kod nas imaju mali preduzetinici, naročito ŽENE, jer brojne stvari samo otežavaju razvoj ženskog preduzetništva kod nas. Ona je ponudila svojim učenicima da nauče i italijanski jezik i da kuvaju, a utisci polaznika su fenomenalni. Ja se nadam da ćemo uspeti da realizujemo tako nešto i kod nas, a do tada, evo da naučimo  i da skuvano nešto! Na primer, "spaghetti al pomodoro", lagano, brzo, zdravo, po želji posno i vegan jelo! 

Previše jednostavno, toliko jednostavno da ga možete naći na stranici 32 udžbenika Piazza Navona, o kojem sam već pisala na blogu:

Jedna vredna učenica i sama u slobodno vreme blogerka, fotograf i zaljubljenik u italijansku kuhinju, Jelena Repac, odlučila je da tokom letenjeg kursa italijanskog jezika na Univerzitetu "Dante Alighieri" u Ređo Kalabriji, ovaj recept spovede u delo, služeći se beleškama sa naših časova. Viđeno objektivom njenog foto-aparata to izgleda ovako:

Ali, da bi sve ispalo dobro, moramo upotrebiti i dobre i kvalitetne sastojke. Tu se suočavamo sa prvim problemom, žao mi je ali tako je- domaći proizvođači testenine nisu u stanju da proizvedu testeninu koja se po kvalitetu može meriti sa italijanskom! Zašto je tako, ne znam, verovatno je u pitanju tehnologija ili sam kvalitet zrna pšenice, nadam se da će na to pitanje odgovoriti neki stručnjak prehrambenih tehnologija. U redu, nije problem, testenina iz Italije može da se kupi i kod nas, ali po kojim cenama??? E, tu je momenat kada shvatimo koliko je u Srbiji život skup! Primera radi, ilustrujem vam isečkom iz kataloga jednog supermarketa iz Italije (Izvor: Carrefour):

U pitanju je aktuelna promocija za oktobar 2014, a kao što vidite, kilogram testenine košta 0,99 € a litar ekstradevičanskog maslinovog ulja 2,99 €. E sada, proverite koliko navedeni proizvodi koštaju kod nas, po supermarketima i drugim radnjama? Da li smo zaista ovce za šišanje ili nas neko kažnjava na taj način kada hoćemo da kupimo strane proizvode?

U svakom slučaju, hvala Bogu te postoji pijaca! Na Ribljoj pijaci u Novom Sadu kilogram testenine iz Italije košta 160 dinara, a na Kvantašu kilogram testenine Barilla je 250. Takođe, sasvim dobro italijansko ekstradevičansko maslinovo ulje na Ribljoj košta 650 dinara, a na Kvantašu 750. Neko će misliti da sam snob jer ne koristim suncokretovo ulje "kao sav normalan svet", ali ja odgovorno tvrdim da mediteranska kuhinja bez maslinovog ulja je samo bleda i neukusna replika. Poruka ili pouka trgovcima: ako se već bavite uvozom, nabavite nešto što stvarno možemo da kupimo, jer bolje je zaraditi na prodatoj količini!

MOJ RECEPT I IDEJA KAKO DA GA REALIZUJETE

Sastojci za 3 porcije:

Spaghetti- 300 grama

desetak zelenih i desetak crnih maslina

oko 800 grama svežeg paradajza

bosiljak

ekstradevičansko maslinovo ulje

so ili vegeta

Izbor sastojaka: ako imate mogućnost, povrće nabavljajute uvek sa sela i direktno od proizvođača, ukoliko nemate sopstvenu baštu. Ovogodišnji iz moje bašte izgleda ovako (nažalost, fotografije su rađene skromnim Samsung telefonom, pa je i kvalitet takav):

Naravno, za domaći sos, neophodno je da ga isečete na kockice ("tagliare a cubetti):

Sos pripremamo na sledeći način: usitnimo masline i odstranimo koštice i propržimo ih na maslinovom ulju. Dodajemo so ili vegetu, po ukusu (ja lično preferiram vegetu, dok krupnu morsku so koristim za salate).Na kraju, pre dodavanja sečenog paradajza, dodajemo kašiku suvog usitnjenog bosiljka ili listove svežeg, jer volim da se i bosiljak kuva sa sosom i da mu prepoznatljiv ukus. Nakon što dodate paradajz, kuvajte sos oko 15 minuta.
Dok se kuva sos, imate vremena da skuvate i testeninu. Zahvaljujući promocijama u Univerexportu, nabavila sam testeninu Barilla- bila je neèto vièe od 100 dinara za 500 grama i maslinovo ulje iz Grčke- na promociji 409 dinara za 750 ml, za koje odgovorno tvrdim da je bolje nego italijansko. Inače, pomenuti lanac supermarketa ima razne promocije, a da biste bili u toku šta je na akciji, pratite objave na njihovoj stranici i idite u kupovinu odmah kad počne promocija, jer se dobri proizvodi i po povoljnoj ceni vrlo brzo prodaju, a ne dopunjavaju se novima (bar je takva situacija u objektu u ulici Cara Dušana u Novom Sadu).

Prema nekim autorima, za kuvanje testenine potrebna je samo voda, bez dodavanja soli i ulja. Kuvajte onoliko dugo koliko piše na pakovanju, a ako želite da bude al dente, 1-2 minuta kraće. Bolje je svakako da bude tvrđa jer će se dodatno umekšati kada se doda sos.
Konačn rezultat možete videti na fotografiji koja sledi. Ako niste vegan ili ako ne postite, radi boljeg ukusa možete dodati sir po želji iseckan na kockice.

Varijacija na temu je mnogo, a na vama je da eksperimentišete sa ukusima i sastojcima koje sami volite.  A ako rešite da se družite sa mnom i naučite i italijanski jezik i tajne italijanske kuhinje, imam nameru da u ovoj školskoj godini realizujem takav kurs, čije ćete detalje pronaći na ovom linku. Naravno, na raspolaganju sam vam i rado ću dati odgovore na sva vaša pitanja. Prema tome,

BUON APPETITO E IN BOCCA AL LUPO!

Italijanska kuhinja: Novogodišnja trpeza između tradicije i sujeverja

Evo mene po prvi put u 2014. godini. Bila sam obećala čitaocima jedan kulinarski post, ali sam se u poslednjem trenutku predomislila, jer mi se dešavalo da mnogi pomisle da sam "food blogger" a ne profesor italijanskog jezika. Evo zašto:
Činjenica je da je u gastronomiji i hotelijerstvu budućnost. Mnogi koji već imaju fakultetsku diplomu u džepu, odlučuju da pohađaju specijalizovane akademije za kulinarstvo baš u Italiji, kako bi otkrili tajne italijanske kuhinje i započeli sopstveni biznis, ili pronašli dobar posao u inostranstvu. Osim toga, svi žele da teorijska znanja nadograde praktičnim, pa, moram reći, da moji učenici veoma vole nastavne aktivnosti vezane za kuhinju, video recepte, italijanska vina i tradicionalne specijalitete. Ja sam u svemu tome samo profesor jezika i kulture, edukator koji voli da eksperimentiše, ali koji nije u stanju da bude profesionalac i u kulinarstvu. Moje reprodukcije italijanskih recepata uglavnom su uspešne, ali sastojke moram da prilagodim našim uslovima i da pronađem zamene za namirnice kojih kod nas nema. Pošto je kod Italijana kuhinja svetinja, uraditi nešto pogrešno ponekad je gore nego opsovati Boga ili svece (objašnjenje reči: bestemmia), odlučila sam da vam ponovo prenesem jednu priču baš iz tog ugla: šta sme, šta ne sme, šta se valja a šta se ne valja za Novu godinu. 

Cenone

Da li ste nekada uhvatili sebe u sujeverju? Italijani su veoma sujeverni, to već znamo. Nova godina je prošla, pitate se? Jeste, ali mi imamo i onu našu srpsku, pa ako vam zvanični doček nije prošao baš kako ste očekivali, eto prilike da "popravite situaciju". Svojevremeno sam pisala o Novogodišnjim tradicijama u Brazilu, pred Novu godinu na svojoj Facebook stranici "Italijanski jezik u Novom Sadu" zatrpavala sam fanove novogodišnjim receptima, ali posle svega OVO MORATE da znate: zašto se jedu grožđe i nar, zbog čega valja jesti sočivo a ne valja nikako jesti živinsko meso?

Prenosim vam integralni tekst sa sajta dnevnog lista Repubblica autorke Irme D'Aria. Ako ne znate italijanski dovoljno da biste ovo razumeli, skrolujte tekst do kraja, jer ću vam na srpskom napisati i moj recept, koji je u našim uslovima izvodljiv i vrlo ukusan!

8 cibi portafortuna da mangiare a Capodanno (fonte: repubblica.it)

Lenticchie, mandarini, peperoncini, riso, ma anche melagrana, bietola, mano di Budda, sono gli alimenti che dovrebbero attrarre la buona sorte a Capodanno. Di sicuro, con le loro proprietà, attirano già la buona salute. Ecco come portarli in tavola in modo nuovo. E cosa invece evitare al Cenone?

Tutti desideriamo che l'anno nuovo sia migliore di quello che sta per chiudersi e perfino le persone più razionali e quelle meno inclini alle superstizioni cedono alla tentazione di mettere a tavola lenticchie ed uva per non correre il rischio che soldi e fortuna non arrivino. Ma non sono gli unici cibi che attirano la buona sorte. Ce ne sono molti altri come il riso, la melagrana, ma anche le bietole e i peperoncini. Il bello è, poi, che si tratta di alimenti che fanno bene alla salute. Perciò, seguendo il detto "tentar non nuoce e al limite male non fa", ecco i cibi da mettere a tavola per Capodanno, perché portano fortuna, perché fanno bene e perché possono diventare degli inediti.

Lenticchie

Perché portano fortuna: con la loro forma tonda e appiattita ricordano le monete e perciò sulla tavola di Capodanno non possono mancare come auspicio di fortuna e ricchezza nell’anno che sta per iniziare. Ogni chicco di lenticchia corrisponde a una moneta, quindi più se ne mangiano più soldi arriveranno
Perché fanno bene: le lenticchie sono, insieme con ceci, piselli e fagioli, i vegetali più ricchi di proteine e hanno (sia freschi che secchi) un alto contenuto di carboidrati. Ottima fonte di energia perché di elevato valore calorico, sono poveri di grassi (circa il 2-4%) e quindi indicati nelle diete ipolipidiche. Tra i loro pregi, inoltre, l'apporto di fosforo, ferro, vitamine del gruppo B e il contenuto in fibra alimentare.
Sacchetti porta-fortuna: oltre che mangiarle come contorno di cotechino e zampone, si possono preparare dei sacchettini porta-fortuna, con dei tulle per bomboniera da riempire con un pugnetto di lenticchie. Si legano con un nastrino in tinta e si appendono all’albero. Possiamo usarli anche come segnaposto per la tavola di San Silvestro.

Riso
Perché porta fortuna: come le lenticchie, anche il riso con i suoi chicchi dovrebbe, secondo varie

credenze, portare abbondanza per il prossimo anno. Oltre ad usarlo come ingrediente per le ricette, se ne può spargere una manciata sulla tavola oppure metterlo crudo in una ciotolina.
Perché fa bene: classico, nero, rosso, basmati, parboiled, integrale, di qualunque tipo sia, il riso è un alimento rinfrescante, disintossicante e ha un effetto blandamente astringente. Ha una digeribilità invidiabile, favorita dalla buona concentrazione di vitamina B. La sua permanenza nello stomaco è di circa di un’ora e quindi decisamente inferiore a quella di altri alimenti, come la pasta o la carne, che hanno bisogno anche di tre ore per venire digeriti.
Riso in tasca: riponete in un sacchetto di panno verde sette chicchi di riso insieme a sette chicchi di melograno. Potete mettere i sacchetti sul tavolo o, se ci sono problemi d'amore, in camera da letto. Se, invece, vi vergognate e non volete sembrare troppo superstiziosi, potete sempre salutare l'anno nuovo con le tasche piene di riso: così nessuno se ne accorgerà!

Bietola

Perché porta fortuna: molti popoli oltreoceano mettono in tavola per l’ultimo dell’anno verdure a foglia verde come le bietole, che ricordano i “verdoni”, quindi proprio i soldi. In Germania, Stati Uniti e Irlanda, invece, il cavolo è associato al denaro, forse per via del colore verde del “dollaro”.
Perché fanno bene: quasi totalmente priva di grassi, la bietola è ricca di acqua, vitamina A, K, C, beta carotene, magnesio, ferro e potassio. Ha, dunque, proprietà rinfrescanti, lassative, emollienti ed antianemiche. Fornisce appena 25 calorie per 100 grammi e rappresenta dunque un ottimo alimento da consumare durante le diete dimagranti.
Insieme ai fiori: se a Capodanno proprio non vi va di mangiare la bietola, ma non volete rinunciare al rito propiziatorio mettere delle foglie insieme a dei fiori in un vaso al centro della tavola, daranno un tocco nuovo al solito bouquet.

Mandarini
Perché portano fortuna. Oltre a ricordare l'idea del denaro, il tondo è simbolo di eternità e buon

auspicio per una lunga vita. Perciò, tutti gli agrumi sono considerati portafortuna. Il mandarino cinese forse perché ha la forma di acini d'uva  e/o per il colore brillante che lo fa sembrare d'oro, è ritenuto un validissimo portafortuna.
Perché fanno bene: la buccia è piena di limonene (principio antiossidante) che ha la caratteristica di ritardare l'invecchiamento della pelle.  Sempre dalla buccia si estrae un olio essenziale in grado di calmare l’ansia e combattere insonnia e ritenzione idrica. Molto ricco di vitamina C, essenziale per mantenere reattivo e vigile il cervello, il mandarino è anche ricco di fibre e carotene e possiede anche molte vitamine del gruppo B e vitamina A, oltre che una consistente percentuale di ferro, magnesio e acido folico.
Segnaposto personalizzati: invece del solito rosso, a Capodanno si può “vestire” la tavola con i colori dell’arancio che, tra l’altro, dona energia. Dalla tovaglia ai fiori ai centrotavola, tutto può richiamare il colore degli agrumi portafortuna. E con i mandarini si possono creare dei segnaposto personalizzati e profumati disegnando le iniziali di ciascun ospite con i chiodi di garofano.

Uva
Perché porta-fortuna: simboleggia l’abbondanza e per questo non manca mai sulle tavole di

Capodanno. Un antico proverbio, infatti, recita: “chi mangia l'uva per Capodanno conta i quattrini tutto l'anno”. Secondo alcune tradizioni, ogni acino d'uva rappresenta un mese diverso, quindi se, per esempio, il terzo chicco d'uva è un po' acido, marzo potrebbe essere un mese “rognosetto”.
Perché fa bene: è composta da pochissimi grassi e proteine, ma ricca di fibre, calcio, magnesio, ferro, potassio e di vitamina A, vitamina B e vitamina C. Discreto è il suo contenuto di acido folico. Inoltre, l'uva ha molti effetti positivi sul nostro organismo: svolge un'azione disintossicante, depurativa, diuretica, antiossidante, antinfiammatoria; aiuta a ridurre il colesterolo e a fluidificare il sangue, migliorando la circolazione.
Chicchi e rintocchi di campana: in Spagna il rito portafortuna per l'anno che inizia prevede che si mangino 12 chicchi d'uva al ritmo dei dodici rintocchi delle campane a mezzanotte, chi riesce a mangiarli seguendo i rintocchi avrà soldi e fortuna. Per evitare l'assalto alla fruttiera, può essere un gesto simpatico e gradito preparare i chicchi già contati in coppette individuali, da mettere in tavola un attimo prima del conto alla rovescia.

Melagrana
Perché porta-fortuna: la mitologia greca narra che il melograno sia una pianta sacra per Giunone e

per Venere. Ancora oggi viene ritenuto simbolo di fertilità e ricchezza per i suoi gustosi “grani” rossi che in cucina possono essere impiegati in numerosi modi. Il loro succo ha un sapore molto dolce, ideale per preparare confetture e per condire anche risotti, primi piatti e insalate.
Perché fa bene: dal punto di vista nutrizionale, è particolarmente ricco di vitamina A e B ed il suo succo sembra giovare al buon mantenimento dell'apparato cardiovascolare. Un nuovo studio condotto dai ricercatori spagnoli dell’Istituto Catalano di Scienze Cardiovascolari e presentato al Congresso della Società Europea di Cardiologia, ha infatti dimostrato che contiene delle sostanze attive nel mantenere in salute le arterie, l’apparato cardiocircolatorio in genere, e allontanare il rischio di malattie cardiache, infarto e ictus.
Bollicine di Natale: spremete il succo del melograno e aggiungetene un cucchiaio a un calice di spumante e decorate con alcuni chicchi intatti. Una buona idea è anche quella di comprare o farsi regalare un piccolo alberello di melograno da mettere sul balcone, per invitare la fortuna a restare con noi per tutto l’anno e anche oltre se abbiamo il pollice verde.

Peperoncini
Perché porta-fortuna: rigorosamente rossi sono fondamentali per scacciare la cattiva sorte. Il loro effetto scaramantico è  legato al colore associato al loro fuoco interno e alla forma appuntita capace di distruggere il cosiddetto “ malocchio”.

Perché fa bene: Atzechi, Maya e Inca lo utilizzavano già come rimedio medicinale ed anche oggi le migliaia di specie del Capsicum annuum hanno riconosciute proprietà mediche. Nel suo frutto, infatti, sono presenti capsaicina, flavonoidi, oli essenziali, carotenoidi, cellulosa, calcio e ferro. Il contenuto in vitamina C (fino a 340 mg/100 gr) è maggiore rispetto a qualsiasi altro frutto e sono presenti in quantità significativa anche le vitamine A, K, e B.
Cornetti da indossare: oltre che usarlo per dare “carattere” alle pietanze del cenone, i peperoncini sono belli anche come elemento decorativo magari per creare un centro-tavola portafortuna. Oppure possiamo indossarli: peperoncini e cornetti portafortuna, infatti, vengono utilizzati e reinterpretati sempre più spesso dalle più famose maison di moda all’interno delle loro collezioni di gioielli. Givenchy, per esempio, propone i suoi preziosi orecchini a forma di corno ricoperti di cristalli Swarovski.

Mano di Budda

Perché porta-fortuna: è un frutto originario di Cina, Giappone e India ma la pianta si trova anche in alcuni vivai italiani. Si tratta di una specie di agrume, per la precisione di una varietà di cedro i cui spicchi danno origine ad un frutto dalla forma tondeggiante, ma si diramano formando dei prolungamenti molto simili a delle dita. In Cina e in Giappone, dove il frutto viene considerato come un portafortuna, viene solitamente regalato agli ospiti in segno di buon augurio proprio il giorno di Capodanno perché è considerato un simbolo capace di portare prosperità, fertilità e longevità.
Perché fa bene: in Cina viene spesso prescritto come tonico e stimolante per l'organismo. E' inoltre un frutto particolarmente dietetico, poiché fornisce un bassissimo apporto calorico ed è del tutto privo di grassi.
Centro-tavola profumato: la Mano di Budda può essere consumato crudo o utilizzato per la preparazione di marmellate. Questo singolare frutto viene anche utilizzato semplicemente per la propria scorza, che viene affettata in maniera molto sottile o tritata ed utilizzata come ingrediente aggiuntivo in numerose preparazioni sia dolci che salate. Poiché è molto profumato, si può mettere al centro della tavola di Capodanno.

Cosa non mangiare a Capodanno

Oltre agli alimenti porta fortuna che non devono assolutamente mancare sulla tavola di Capodanno, ce ne sono anche un paio che sarebbe meglio evitare: l'aragosta, per esempio, perché i granchi camminano all’indietro e sono, perciò, simbolo di arresto al progresso e al miglioramento e piatti a base di qualsiasi volatile, perché altrimenti la fortuna potrebbe volare via!

I od svega toga, šta sam ja pripremila? Ovog puta izbor je pao na sočivo i blitvu. Sočivo- zato što je ukusno, hranljivo i volim da ga jedem baš za Novu godinu, a blitva kao zamena za kupus za sarmu- jer nikad se ne zna kada gosti mogu da pokucaju na vrata, a ako u srpskoj kući za Novu godinu nema sarme, odmah će zli jezici proširiti vest da "domaćica" ne zna da kuva! Originalni recept za sočivo možete pogledati ovde. Moj recept je sledeći:

Sastojci za 4 osobe:
Zeleno sočivo 300 grama
Maslinovo ulje
Vegeta- 1 kašika
100 grama slanine
1 kašika brašna
4 kašike blagog kečapa
4 safalade- kobasice od usitnjenog svinjskog i goveđeg mesa (zamena za Zampone ili Cotechino)- za ovu zamenu sam se nerado odlučila, naročito iz razloga što, ako već jedem meso, preferiram živinsko ili ribu, ali kad se "ne valja" reših i to da ispoštujem.

 Priprema: oprati sočivo i kuvati u većoj posudi oko 40 minuta bez dodavanja soli. U posebnoj šerpi na maloj količini maslinovog ulja propržiti 100 grama sitno iseckane slanine, dodati 1 kašiku vegete, potom 1 kašiku brašna i 4-5 kašika kečapa i začine po želji. U tu smesu dodati prethodno skuvano sočivo sa neznatnom količinom vode od kuvanja, kako bi smesa bila kremasta. Posebno proprižiti safaladu ili je staviti u vatrostalnu posudu i zapeći u rerni sa sočivom (po želji).

Drugi recept vam ovde neću pisati, jer sarme i nisu tipične za italijansku kuhinju. Dovoljna je

fotografija kao ilustracija. Ako budete imali goste Italijane koje ćete počastiti sarmom u listu od blitve, dajte im vaš recept, jer verujem da pravite sarme bolje nego ja.

Ovog puta Panettone nisam imala jerne volim gužve i potrošačku megalomaniju pred praznike, pa samim tim nisam ni otišla u neki od velikih supermarketa gde bih eventualno mogla da ga nađem- naravno po tri puta višoj ceni nego u Italiji i verovatno vrlo prosečnog kvaliteta. Ali, kao što napisah, bliži se Srpska Nova godina, a samim tim neka sujeverja mogu biti ispravljena...Kao crveni donji veš, na primer.
Hteli ili ne, od nekih sujeverja je nemoguće pobeći. Ipak, nemojte ih uzeti zdravo za gotovo, već samo kao neki "čarobni štapić" koji će vam pomoći ako i sami sebi budete pomogli. O efektima ćemo svi zajedno pisati na kraju 2014. godine!

Uživajte u praznicima dok traju,
Vaša profesorka

ITALIJANSKA KUHINJA: kada kuva profesorka italijanskog (ovvero: ITALIANO IN CUCINA)

U prethodnim tekstovima koje sam objavila o nastavi i kursevima italijanskog jezika, pomenula sam da su se motivi učenika da odaberu ovaj jezik kroz vreme izmenili. Poslednjih godina motiv broj 1 za odabir učenja italijanskog je Njeno visočanstvo Italijanska kuhinja. Nisam ni prva ni poslednja koja će govoriti o ovoj temi, štaviše, u mnogim svetskim gradovima postoje škole stranih jezika, koje nude i praktične kurseve kuhinja zemalja u kojima se ti jezici govore. Kada je italijanski jezik u pitanju, ja poznajem dve takve škole, jedna je u Beogradu (Contatto), a druga u Brazilu ili je njen osnivač jedna profesorka iz Brazila. Brazilska škola je objavila i spostveni udžbenik italijanskog za strance kroz kuhinju, koji ja, nažalost, ne mogu da naručim jer živim u Srbiji gde kupovina preko interneta možda jeste moguća, ali vas dostava paketa košta nekoliko puta više od vrednosti naručene stvari.

Neću govoriti o italijanskim restoranima ili onima koji sebe tako nazivaju (mogao bi se napisati seminarski rad o pravopisnim greškama prisutnim u njihovim menijima), već ću vam u slici i reči pokazati mojih ruku delo (pa nek se onda priča po čaršiji da ne znam da kuvam, svojevremeno su kružile takve glasine). Kraljica naše današnje priče je Cucurbita Pepo, u Italiji poznata kao Zucchina u raznim oblicima i varijacijama.

Priča počinje pre nekoliko godina na Futoškoj pijaci (za ljude koji nisu iz Novog Sada, to je najsnabdevenija pijaca u gradu), jedna baba prodaje tikvice, lepe, tamnozelene. Pitam je: "Pošto su tikvice", ona meni odgovara "Nisu to tikvice, to su cukini". Ma daj baba, nije šija nego vrat! U stvari, u pitanju jesu italijanske vrste tikvica, karakteristične po tamnozelenoj boji, čije se seme odnedavno može kupiti i kod nas. Prošle godine u našoj porodičnoj bašti bile su totalni uspeh, a ove godine sam otišla korak dalje i nabavila nekoliko različitih sorti, koje se uzgajaju u Italiji:

1. Zucchina nera di Milano- zapravo je tamno zelene boje, prošle godine dala je odličan prinos.
2. Zucchina romanesca- pomalo bodljikava i malo čudnog oblika, ali, ako pročitate tekst do kraja, saznaćete da ima najbolji ukus, pa vam je toplo preporučujem.
3. Zucchina tonda- trebalo je da bude u obliku loptice, ali kod mene je izrasla u obliku valjka, što se može videti na fotografiji ispod.

I tako, odlučila sam da upotrebim svoje kulinarsko umeće i sama pripremim nešto u čemu će uživati ljudi koji zaista to cene, a da ima veze sa italijanskom kuhinjim. Na italijanskim web-sajtovima sam našla na stotine kreativnih ideja šta napraviti od tikvica. Moja kreacija je dobila naziv "torta parmigiana alle zucchine". Upotrebljene su Nera di Milano i Romanseca, dok je Tonda ostala u frižideru do sledeće kulinarske ideje. Pošto ovo nije klasični recept, ovde vam neću pisati sastojke, već ću ih postepeno otkrivati onim redom kako sam ih dodavala u recept. Idemo redom:

- Prvi korak- iseći tikvice na krugove ne previše tanke, staviti ih u dublju posudu, posoliti vegetom ili nekom varijacijom iste i ostaviti da stoje bar 3-4 sata, kako bi otpustile vodu.

- Drugi korak: ocedite tikvice, nemojte ih dodatno soliti i uvaljajte ih u prezle. Nikako u brašno, jer prezle daju hrskavost, a od brašna će postati ljigave i imaćete utisak da se nisu dobro ispkle. U okruglu vatrostalnu tepsiju, prethodno premazanu maslinovim uljem ređajte tikvice, tako da se obloži dno i rubovi tepsije, jer one imaju funkciju kao kora za tortu. Tako poređane ih stavite u prethodno zagrejanu rernu da se krčkaju oko 10 minuta. Ako vam je preteklo tikvica, ne bacajte ih, već ih sačuvajte za finalni deo.

- Treći korak: dok su tikvice u rerni, umutite mikserom 4 jaja sa 4 kašike milerama. Možete posoliti po želji. Ja sam radi boljeg ukusa dodala pola kašičice karija i čilija i pola kašičice neke mešavine začina (origano, majoran, bosiljak). Zatim sam na tanke listove isekla oko 100 grama mocarele. Kod nas nećete naći italijansku mocarelu, već slobodno mogu reći, njene neuspešne pokušaje. Ovo što sam ja upotrebila nosi to ime, ali je bolje da kažem pizza sir koji proizvodi Niška Mlekara, čija se prodavnica nalazi na Ribljoj Pijaci. Ukusan je, sa manje masnoće i nije preterano slan, a odlično se topi i razvlači. Uglavnom na pijacu kupujem sireve iz Mađarske (namerno sam napisala "pijac" jer se tako govori u mom rodnom kraju), ali u letnjem periodu preferiram one u specijalizovanim radnjama mlečnih proizvoda. Radnice su ljubazne i rado će vam preporučiti nešto što je dobro.

Potom sam na sitne listove isekla nešto što je pravo otkriće ili delikates, a što se takođe može kupiti na Ribljoj Pijaci: pileći rolovani dimljeni batak, izbor je i ovde pao jer je u pitanju polu-prerađeni proizvod. Ako ste u mogućnosti, kupujte piletinu na Ribljoj Pijaci rano ujutru, jer proizvođači svakodnenevno donose sveže meso, koje je mnogo boljeg kvaliteta nego ono u prodavnicama. Kilogram ovoga je 700 dinara, možete kupiti i manje, jer nije vakumiran.

- Četvrti korak: vadimo tepsiju sa tikvicama iz rerne (obezbedite se da ne dobijete opekotine zbog nepažljivog rukovanja istom). Prelijte umućenim jajima sa začinima, koja će sama zbog visoke temperature početi da prijanjaju za tikvice, a potom ih obložite najpre redom dimljene piletine i vratite u rernu da se peče narednih 10 minuta. Nemojte potrošiti sva umućena jaja, već neku trećinu smese ostavite za finalni deo.

Postupak zahteva vreme i angažovanje, jer nije kao kod drugih recepata gde smućkate sve i stavite u rernu da se peče, ali i konačni rezultat je vredan toga. Na sreću, moj šporet ima štopericu koja olakšava pripremu hrane jer se vreme programira i kad istekne zadati period, šporet se sam isključi.

- Peti korak je da dosadašnju smesu prekrijete listovima sira i vratite u rernu na još 5 minuta.

 - Finalni deo: formiramo sloj koji će se naći na vrhu. U preostala umućena jaja dodajemo oko 50-80 grama pizza sira iseckanog na kockice i tikvice koje nismo upotrebili za prvi sloj i njih isečemo na kockice. Na kraju dodajemo tajni sastojak: 2 kašike nečega što se zove "capperi", a što daje fenomenalan ukus! Ovog puta je originalni italijanski proizvod, kupljen na Kvantaškoj pijaci! I obavezan je sastojak pizze napoletana, a svi oni koji nisu u Italiji probali ovu pizzu, sigurno će se iznenaditi jer njeni sastojci uopšte nemaju veze sa onima koji se u našoj zemlji koriste za "pizzu napoletana".

I njih sam sitno isekla i pomešala u crvenoj plastičnoj posudi sa ostalim sastojcima, koje sam kasnije sipala na površinu tepsije i vratila u rernu da se peče još 15 minuta.

I evo, konačno smo stigli do kraja! Rezultat: ukusan letnji specijalitet koji po sastojcima pripada mediteranskoj kuhinji i koji može da se služi kao "piatto unico". Moji dragi degustatori će čitati ovaj recept na mojoj stranici na Facebook-u i moćiće lično da napišu svoje komentare. U slici to ovako izgleda:

I za kraj, savet za moje drage učenike, ako želite da isprobate slične recepte, a uz to da proširite znanje iz italijanskog, kliknite ovde. Ako želite da spojite lepo i korisno i pohađate kurs italijanskog jezika i kuhinje, ono što vam ja mogu ponuditi je udžbenik "Italiano a tavola", izdavača Mondadori,iz sekcije "Italijanski za strance". Ideje koje nudi su kreativne i svako sa "jakim A2" znanjem bi mogao da se upusti u ovakvu avanturu.
U međuvremenu, izvela sam još jedan eksperiment, na Futoškoj pijaci sam kupila 7 malih tikvica, onih koje sam pominjala pod nazivom le zucchine tonde. Na sreću, pronašla sam mlade i sveže, pa je zadatak bio napuniti ih i ispeći u rerni. Ništa lakse- izdubila sam ih najpre koristeći nož a potom i kafenu kašičicu, kako bih odstranila što veći deo pulpe, koja se ni ovde ne baca. Izdubljene tikvice i pulpu stavila sam da omekšaju i otpuste višek vode, uz dodatak vegete. Potom sam izdubljenu pulpu stavila u super-secka, dodala jedno jaje, dimljenog sira i šunke po ukusu (možda nekih 50-100 grama i jednog i drugog) i sve zajedno izmiksirala i napunila šupljine tikvica. Time ste završili proces pripreme, ostaje samo da stavite u tepsiju u rernu i povremeno kontrolišete temperaturu na kojoj se peče. Jednostavno, brzo i sa malo sastojaka, a vrlo lepo i ukusno u letnjem periodu. Mali savet: prilikom pečenja vodite računa da na dnu tepsije uvek ima vode, koju možete povremeno dosipati, kako tikvice ne bi izgorele.

Moja kuhinja je mala, ali je trpeza velika da se za njom okupe svi dobronamerni ljude koji mi žele dobro.
Voli vas vaša profesorka italijanskog